Drugs

Geestverruimend

08.02.2017 . 15.19

Met drugs doordrenkt diner: "Tijd en ruimte waren niet meer lineair"

Onlangs was er een bijzonder diner op een geheime locatie in Amsterdam. WTF.nl was ter plekke aanwezig deel te nemen aan de weldadige psychedelische kookkunsten van Noah Tucker en Tony Joseph van High Cuisine

Door Theodoor Orieman

Aangekomen in een klassieke zaal kregen we een uitleg van Noah over de avond, de gerechten en het doel van High Cuisine – een missie om wat plezier en prikkeling in de hedendaagse dining experience te brengen door haute cuisine te mixen met plantaardige geestverruimende ingrediënten. Van te voren hadden ze duidelijk gewaarschuwd dat het een bijzondere ervaring zou worden en je goed beslagen ten ijs moest komen. Een waarschuwing waar ik natuurlijk maling aan had.

Iedereen was in een opperbest humeur toen de amuse werd uitgeserveerd. Er werd gezellig gekeuveld er werden aardigheden uitgewisseld. Mijn naaste buren bestonden uit pers, een ervaren truffelman, een voormalig Ranger van het Amerikaanse leger die tegenwoordig handelt in psychedelica, een bekende tv-presentator en de uiterst vriendelijke Ajay van een growshop. Een gemêleerd gezelschap met verschillende ervaringen in trippen en naar ik aanneem ook dineren.

De amuse had een rokerige en ietwat vreemde smaak. Een topinamboer soepje waaraan thc-extract was toegevoegd om onze munchies aan te wakkeren. Lekker. Op naar de volgende. De volgende gang was een prachtige glazen bol, gevuld met lekkernijen, maar bedekt met vershoudfolie. Voordat we ons konden laven aan de glazen bol kwam Noah nog wat dingen vertellen. Ik was niet aan het luisteren en pulkte het folie van de bol om overdonderd te worden door een wietwalm. Ik stikte bijna, maar niet echt. Het bleek gevapete cannabis te zijn, bedoeld om in te ademen.

Terwijl mijn buurman – de truffelman – uitgebreid over zichzelf en de verkiezingen in de Verenigde Staten aan het vertellen was, vroeg hij me dingen en ik kon haast geen antwoord geven. Ik probeerde net te doen alsof ik zinnige dingen zei. Het was een alibi-spreken geworden. In de bol zag ik het restant van de avond aan mij voorgespiegeld – ik zou niet meer kunnen communiceren met mijn lotgenoten, en ik zou ook niet meer zo energiek kunnen bewegen als ik normaal gesproken kan.

Om zo incognito mogelijk high te blijven, besloot ik om de menukaart wat beter te bestuderen. Dit hield in dat ik vijf minuten onafgebroken naar het papier aan het staren was, waar in totaal zo’n vijf zinnen op stonden. So far, so good. Volgens mij heeft niemand me door. Ondertussen was me wel opgevallen dat de tafel nog een stuk leger was dan daarvoor. Er waren een stuk minder mensen dan bij binnenkomst. Erg druk kon ik me er niet om maken want ik was voornamelijk bezig om mijn hoofd op mijn schouders te balanceren.

Voor meer informatie over High Cuisine kun je op hun Facebook kijken.

Zijdelings ving ik een gesprek op dat gaande was tussen de truffelman en het Belgische persmeisje naast me. Het ging over sociale experimenten en dat triggerde meteen een ongemakkelijk stukje paranoia bij me, dat voor de rest van de avond lastig was om van me af te schudden. Opeens besefte ik hoe bizar de situatie was waar we in zaten. Ik had geen idee meer hoe lang ik me al in de dinerzaal bevond en wat ik allemaal in mijn lichaam had zitten. Er waren geen bekende gezichten meer, slechts vreemden in een vijandige omgeving. En ik wilde onder geen beding meedoen aan een sociaal experiment.

Truffelman vertelde over de bloemen die op tafel lagen, hoe kleurrijk ze waren en dat hij wel het idee had dat het spul effect had. Ajay merkte nog helemaal niks van alles terwijl voor mij tijd en ruimte niet meer lineair waren. Het was me wel gelukt om me los te maken van mijn stoel en richting de sanitaire voorzieningen te schuifelen, waar een journaliste een innige vriendschap met het watercloset had geïnitieerd.

Toen ik terugkwam van het toilet was mijn belangrijkste missie overleven. En wat meer eten – want ik had verdomde honger. De tweede gang was ondertussen gearriveerd en het zag er wederom beeldig uit. Er was een heerlijke moot zalm waarvan de kleuren prachtig geaccentueerd waren door de volle saus. Ik schrokte de zalm naar binnen. Op dat moment zag ik dat de zaal nog iets leger was en dat ik me minder op mijn gemak begon te voelen. Ik voelde me gevangen in de avond en wilde ontsnappen.

Terwijl ik al schuifelend richting de deur liep, kwamen er ondertussen een dame van de organisatie vragen hoe het ging – ik mompelde dat het geweldig ging – een regelrechte leugen, ik probeerde te ontsnappen. Geen Stanford Prison Experiment voor mij.

Ik liep een grote deur door en zag opeens waar een deel van de missende tafelgasten zich bevond.

Het was de safe-zone.

Hier hadden enkelen zich verschanst en voelde het alsof niemand in staat was zich te bewegen. De koude stenen trap zag er uit als een zacht donsbed en ik ging met gespreide vleugels liggen. Het plan was om even op krachten te komen en daarna door te gaan richting huis. De werkelijkheid was dat ik vastgeplakt bleek te zijn aan de trap en niet meer op kon staan.

Een tijd later was ik weer in de zaal. Ondertussen had ik geprobeerd om de kerk te verlaten, maar eenmaal buiten aangekomen bleek de tocht te koud en te gevaarlijk te zijn. In de zaal was ik op een stoel aan de muur gaan zitten. Er was bijna niemand meer, al weet ik dat niet zeker. Om me heen hoorde ik twee dames overgeven – en de gedachte flitste door me heen dat dit ons allemaal te wachten zou staan. Een knaap van de bediening spoorde me aan om de vierde gang te eten, maar ondanks zijn verzekering dat er geen drugs in zat, vertrouwde ik de vriendelijke knakker voor geen meter.

Na wat zitten, ontspannen en vele zoete sapjes van de organisatie gekregen te hebben was ik echter weer tot dingen in staat en daalde de avond een beetje op me in. Ik nam afscheid van een aantal gasten en werd zelfs thuisgebracht met de taxi door een lieve dame. Ik bedankte en ging tevreden naar bed. De volgende dag keek ik terug op een enigszins paranoïde avond met heerlijk eten en een enthousiaste en gastvrije organisatie. In het vervolg ga ik beter luisteren. Dit zelf meemaken? Kijk voor recepten op: www.highcuisine.com

Tip van de redactie: voordat je allerlei drugs gaat gebruiken, kun je je inlezen bij Unity. Dan weet je waar je aan begint, waar je op moet letten, wat je kunt verwachten en hopelijk leren hoe je het meeste uit je ervaring haalt.

Deel deze pagina

Reageren

Meest gelezen